Óhętt er aš fullyrša aš nś eru tķmar mikils óstöšugleika og aš öll fyrirtęki verši fyrir įhrifum af žessu įstandi į einn eša annan veg. Til aš geta stašiš af sér žį storma eru fjögur meginatriši sem fyrirtękin verša aš framkvęma: Ķ fyrsta lagi aš sjį til žess aš žeir sem eru viš stjórnvölinn geti hugsaš į yfirvegašan og yfirgripsmikinn hįtt. Ķ öšru lagi aš setja nżja stefnu og ķ žrišja lagi aš endurskipuleggja ķ samręmi viš nżja framtķšarsżn, ferskt leišarljós og žau nżju markmiš sem fyrirtękiš setur sér. Aš lokum, aš stušla aš andrśmslofti bjartsżni og samstöšu mešal starfsmanna.
Į žessum óvissutķmum er tilhneiging til aš frysta eša hętta viš żmis verkefni og fjįrfestingar, žvķ umhverfiš er žrungiš óvissu, jafnvel reiši og ótta. Oft veršur hugsunin lķtt yfirveguš undir slķkum kringumstęšum og illa tekst aš ašlaga starfsemina nżjum veruleika į heilsteyptan hįtt. Žaš er hinsvegar mjög brżnt fyrir sem flesta innan fyrirtękisins aš geta hugsaš kalt til žess aš geta komiš auga į og greint hina żmsu möguleika į óhlutlęgan hįtt. Einnig žurfa žeir aš geta unniš śr fyrirliggjandi upplżsingum. Žeir sem gera žetta ekki en eru žess ķ staš teknir af kringumstęšum og žeirri spennu sem umhverfis žį er, ganga um eins og meš bundiš fyrir augu. Athygli žeirra er takmörkuš ķ staš žess aš geta horft vķtt yfir svišiš og séš ašstęšur ķ stęrra samhengi. Aš hugsa yfirvegaš og kalt er žaš sama og aš žjįlfa meš sér mikla vķšsżni, aš geta horft į hlutina śr fjarlęgš og greint žį į skilvirkan hįtt. Žaš er aš geta veriš sveigjanlegur en jafnframt heilsteyptur žegar um įkvaršanatöku er aš ręša.
Enginn tķmi mį tapast vegna aukaatriša eša persónulegra skošana sem žvęlast fyrir. Aš hugsa kalt og yfirvegaš er engan veginn žaš sama og aš vera ķ bišstöšu eša ašhafast ekkert. Žvķ er žveröfugt fariš - hér er um aš ręša aš nżta sér žau tękifęri og möguleika sem ķ boši eru. Nż stefna og ašgeršir taka miš af žessum möguleikum og fyrirtękiš tekur stefnuna į aš breyta sér svo aš žaš haldi velli ķ framtķšinni og geti svaraš kröfum markašarins.
Naušsynlegt veršur aš nżta allt sem fyrirtękiš hefur til umrįša til hins żtrasta žar meš tališ tķmann sjįlfan, žvķ breytingarnar ķ umhverfinu verša svo örar aš žeir sem eyša mikilli orku ķ marklaus fundarhöld eša ķ veikburša įkvaršanir munu ekki svara kalla tķmans nęgilega hratt. Žau fyrirtęki sem halda aš yfirvegun žżši frestun eša žaš aš gera ekki neitt munu einfaldlega gufa upp. Žau sem marka stefnu sķna įn žess aš sjį hlutina ķ vķšara samhengi munu įn efa verša undir. Hinum sem tekst aš setja ašalatrišin ķ forgang, nį samstöšu mešal starfsmanna og sękja fram į viš af festu, munu koma fķlefld śtśr öldurótinu.
Į nįmskeišinu var unniš ķ hópum og sķšan endaši žaš į huglelišslu. Žaš er svo mikilvęgt aš rękta ,,Kjarnan ķ sjįlfum sér og vera meš friš ķ sįlinni.
Nįmskeišiš var mjög gott og allir fengu sķšan slökunardisk ķ gjöf og bókina um Hamingjuna eftir Pétur sem er prentuš ķ Prentmet.
